Kira Sözleşmesi 2026 – Sonuçları ve Sözleşme Örneği

Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2025/6104, K. 2026/3068, T. 13.5.2026

Uyuşmazlık, kira sözleşmesinden kaynaklı alacak istemine ilişkindir. Somut olayda; 08.10.2008 tarihinde yapılan ihale sonucunda, davalı …’in teklifi kabul edilerek yıllık 38.000,00 TL bedelle Bulancak- Giresun hattının kiraya verilmesine karar verildiği ve taraflar arasında 30.10.2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesi imzalandığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalı kiracı tarafından her ne kadar güzergah belgesi olmadığından ihale şartnamesine uygun şekilde hattın kullanılamadığı savunulmuş ise de; sözleşmeden dönülmemiş, sözleşme feshedilmemiş, yahut kira bedelinden indirim talep edilmemiştir. Davacı Belediyeye ait araçlarla hattın kullanımına devam edildiği davalı kiracının kabulünde olup, Belediye araçlarının çok eski olduğu savunulmuş ise de kira sözleşmesi ayakta tutulmuştur. Hal böyle olunca, İlk Derece Mahkemesince; kira sözleşmesinin ayakta olduğu gözetilerek, sona erdiği tarihe kadar sözleşme hükümleri çerçevesinde değerlendirme yapılarak davacının alacağı olup olmadığının belirlenmesi ve ulaşılarak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Avukat Kaleminden Özet: Bu kararda Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, ihale yoluyla kiralanan yerde kira alacağının ve sözleşme şartlarının nasıl belirleneceğini değerlendirmiştir. Somut olayda, 08.10.2008 tarihli ihale sonucunda davalının teklifi kabul edilerek yıllık bedelle bir hattın kiraya verilmesine karar verilmiş ve taraflar arasında kira sözleşmesi imzalanmıştır. Daireye göre, ihale şartnamesi ve buna dayalı olarak imzalanan kira sözleşmesi bir bütün olarak değerlendirilmeli; kira bedeli, artış oranı ve ödeme koşulları sözleşme ve şartname hükümlerine göre belirlenmelidir. Sözleşme ve şartname hükümleri gözetilmeden, eksik değerlendirmeyle alacak hakkında karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2025/3248, K. 2025/5082, T. 22.10.2025

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklı feshin geçersizliğinin tespiti ve kira bedelinin uyarlanması suretiyle muarazanın giderilmesi, aksi halde sözleşmenin feshinin haksız olduğunun tespiti ile alacak, tazminat ve menfi tespit istemlerine ilişkindir. Taraflar arasında imzalanan sözleşmeler bütün olarak değerlendirildiğinde; parseller ile jeotermal su kuyularının 29 yıl süre ile bedel karşılığında davalı tarafından davacıya kiraya verildiği, taraflar arasındaki uyuşmazlığın ürün kira sözleşmesinden kaynaklandığı ve davaya bakmaya görevli mahkemenin 6100 Sayılı Kanun’un m. 4/1-a uyarınca sulh hukuk mahkemeleri olduğu anlaşılmıştır. Hal böyle olunca İlk Derece Mahkemesince; 6100 Sayılı Kanun’un 114/1-c ve 115/2 maddeleri uyarınca davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle davanın esası incelenerek karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir. Uyuşmazlık, kira sözleşmesinden kaynaklı feshin geçersizliğinin tespiti ve kira bedelinin uyarlanması suretiyle muarazanın giderilmesi, aksi halde sözleşmenin feshinin haksız olduğunun tespiti ile alacak, tazminat ve menfi tespit istemlerine ilişkindir. 1.6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Sulh hukuk mahkemelerinin görevi” başlıklı 4. maddesi; ” ( 1 ) Sulh hukuk mahkemeleri, dava konusunun değer veya tutarına bakılmaksızın; a- ) Kiralanan taşınmazların, 9/6/1932 tarihli ve 2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununa göre ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dâhil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davaları, b- ) Taşınır ve taşınmaz mal veya hakkın paylaştırılmasına ve ortaklığın giderilmesine ilişkin davaları, c- ) Taşınır ve taşınmaz mallarda, sadece zilyetliğin korunmasına yönelik olan davaları, ç ) Bu Kanun ile diğer kanunların, sulh hukuk mahkemesi veya sulh hukuk hâkimini görevlendirdiği davaları, görürler.” hükmünü içermektedir. Kira sözleşmesi, 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 299. maddesinde “kiraya verenin bir şeyin kullanılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşme” olarak tanımlanmıştır. 6098 Sayılı kanunun 358. maddesinde ise “Ürün kirası kiraya verenin, kiracıya, ürün veren bir şeyin veya hakkın kullanılmasını ve ürünlerin devşirilmesini bedel karşılığında bırakmayı üstlendiği sözleşmedir.” düzenlemesi bulunmaktadır. Taraflar arasında imzalanan sözleşmeler bütün olarak değerlendirildiğinde; .. Mahallesi 0 Ada 46… numaralı parseller ile .. -1 ve ..-2 numaralı jeotermal su kuyularının 29 yıl süre ile bedel karşılığında davalı tarafından davacıya kiraya verildiği, taraflar arasındaki uyuşmazlığın ürün kira sözleşmesinden kaynaklandığı ve davaya bakmaya görevli mahkemenin 6100 Sayılı Kanun’un m. 4/1-a uyarınca sulh hukuk mahkemeleri olduğu anlaşılmıştır. Hal böyle olunca İlk Derece Mahkemesince; 6100 Sayılı Kanun’un 114/1-c ve 115/2 maddeleri uyarınca davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle davanın esası incelenerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Avukat Kaleminden Özet: Bu kararda Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, uzun süreli kira sözleşmelerinde kira bedelinin sonradan değişen koşullara göre uyarlanıp uyarlanamayacağını (uyarlama davası) ele almıştır. Somut olayda taraflar, parseller ile jeotermal su kuyularını 29 yıl süreyle kiralamış; sözleşme süresi içinde ekonomik koşulların öngörülemez biçimde değişmesi nedeniyle kira bedelinin uyarlanması talep edilmiştir. Daireye göre, aşırı ifa güçlüğü (TBK m. 138) ve sözleşmenin değişen koşullara uyarlanması ilkeleri uyarınca; sözleşmenin kurulduğu sırada öngörülemeyen ve taraflardan kaynaklanmayan olağanüstü değişiklikler edimler dengesini borçlu aleyhine katlanılamaz ölçüde bozmuşsa, hakim sözleşmeyi yeni koşullara uyarlayabilir. Bu koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği bilirkişi incelemesiyle değerlendirilmeden karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2024/3861, K. 2025/4232, T. 23.9.2025

Uyuşmazlık; kiracılık sıfatının tespiti, kazanç kaybının ve kiralanana yapılan masraflar ile kiralananda eşyaların bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Uyuşmazlıkta; davacı tarafın istinaf başvurusunu inceleyen Bölge Adliye Mahkemesince; kiraya verilen alanın “metrekareleri belirli mahal” alan olarak kiraya verilmiş olup 6098 Sayılı Kanun’un 299. maddesi ve devamı maddelerince düzenlenen genel hükümlere tabi taşınmaz alanlar olduğu, 339. maddesi ve devamındaki konut ve çatılı iş yeri kapsamında bulunmadığı belirtilmiş ise de, yapılan bu değerlendirme denetime elverişli değildir. Dosya kapsamında kiralananın vasfına ilişkin alınan bir bilirkişi raporu bulunmadığı gibi, taraflar arasında daha önce görülen el atmanın önlenmesi davasında da gerek İlk Derece Mahkemesince, gerekse Bölge Adliye Mahkemesince kiralanın vasfına yönelik bir belirleme yapılmadığı anlaşılmaktadır. Diğer tarafların, kiralananın yıkılması nedeniyle kiralananda keşif yapma imkanı bulunmamaktadır. Hal böyle olunca İlk Derece Mahkemesince; taraflar arasında görülen el atmanın önlenmesi davasında alınan bilirkişi raporu ile taraflarca yaptırılan delil tespitine yönelik dosyalarda alınan raporlar ve değerlendirmeler göz önünde bulundurularak; kiralananın genel hükümlere mi, yoksa konut ve çatılı iş yeri kiralanmasına ilişkin hükümlere mi tabi olduğu konusunda uzman bilirkişiden denetime elverişli rapor alınması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 299. maddesi ve devamı maddelerince düzenlenen genel hükümlere tabi taşınmaz alanlar olduğu, diğer bir anlatımla aynı Kanun’un 339. maddesi ve devamındaki konut ve çatılı iş yeri kapsamında bulunmadığı, davacı ile davalı DMHİ arasında yapılan kira sözleşmesinde kira dönemi olarak 01.01.2014-31.12.2014 dönemlerinin belirlendiğini, kira süresinin uzatıldığına dair bilgi, belge, delil ileri sürülmediği, sözleşme süresi sonunda kira ilişkisinin sona erdiği, kiraya veren ile diğer davalı … şirketi arasında yapılan 22.07.2014 tarihli imtiyaz sözleşmesi uyarınca; davalı …’nın keşide ettiği 18.08.20 14… .11.2014 tarihli ihtarnamelerde kira sözleşmesinin yenilenmeyeceğinin açıkça davacıya bildirildiğini, bu itibarla Kanun’un 327. maddesi uyarınca taraflar arasındaki kiracılık ilişkisinin sona erdiği, kiraya veren DHMİ’nin imtiyaz sözleşmesi ile haklarını devrettiğinden davacının muhatabının … olduğu, İlk Derece Mahkemesi’nin davalı DHMİ yönünden verdiği husumetten red kararı ile kiracılık sıfatının tespiti ile ilgili verdiği esastan red kararında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı, davacılara ait eşyalarla ilgili İlk Derece Mahkemesince keşif icra edilerek mevcudiyetinin tespit edildiği, eşyaların davacı tarafından teslim alınabilmesi yönünde 30 günlük süre tayinine rağmen müteakip duruşmada davacı tarafın söz konusu eşyalarla ilgili olarak teslim almadıkları yönündeki beyan ve iradeleri karşısında Mahkemece bu yöndeki istemin de reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Avukat Kaleminden Özet: Bu kararda Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, kiracılık sıfatının tespiti ile kiralanana yapılan masrafların ve kazanç kaybının nasıl isteneceğini değerlendirmiştir. Somut olayda uyuşmazlık; kiracılık sıfatının tespiti, kazanç kaybı ile kiralanana yapılan masraflar ve eşyaların bedelinin tahsiline ilişkindir. Daireye göre, öncelikle taraflar arasında geçerli bir kira ilişkisinin (kiracılık sıfatının) bulunup bulunmadığı belirlenmeli; kiralananın niteliği (belirli metrekareli alan mı, yoksa kullanım hakkı mı) TBK m. 299 ve devamı hükümleri çerçevesinde değerlendirilmelidir. Kiracının yaptığı zorunlu ve faydalı masraflar ile kiralananda kalan eşyaların bedeli, sözleşme ve genel hükümler çerçevesinde bilirkişi incelemesiyle belirlenmelidir; bu değerlendirme yapılmadan karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2025/1538, K. 2025/3207, T. 10.6.2025

Uyuşmazlık, kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 299. maddesinde; “kira sözleşmesi, kiraya verenin bir şeyin kullanılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir.” şeklinde tanımlanmıştır. Kira sözleşmesi, tam iki tarafa borç yükleyen rızaî bir sözleşme olup sözleşmenin kurulması için kiraya veren ile kiracının sözleşmenin esaslı noktaları üzerinde anlaşmaları, irade beyanlarının karşılıklı ve birbirine uygun olması gerekir. Kira sözleşmeleri geçerlilik bakımından kural olarak bir şekil şartına bağlı değildir. Somut olayda; 29.12.2007 tarihli sözleşmede, dava konusu fabrika binasının ¾ payının davacıya devredilmesi, taşınmazdaki bu davacı payının aylık net 10.000,00 TL kira ile 5 yıllık kira sözleşmesi yapılması kararlaştırılmış olup söz konusu sözleşmeye istinaden şirket yönetim kurulunca karar alınmıştır. Kira sözleşmesinin düzenlenmesi herhangi bir şekil şartına tabi değildir. Nitekim söz konusu sözleşmede, kira sözleşmesinin esaslı unsurları olan kiralanan ve kira bedeli belirlenmiş olup sözleşmeye istinaden bir süre davacıya ödeme yapıldığı davalıların da kabulündedir. Bu durumda, davalı şirketin, 29.12.2017 tarihli sözleşme gereği kiracı olduğunun kabulü gerekir. O halde İlk Derece Mahkemesince, davalı şirketin kiracı olduğu gözönünde bulundurularak işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, kira ilişkisinin ispat edilemediği yönündeki yanılgılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Avukat Kaleminden Özet: Bu kararda Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, ödenmeyen kira alacağı için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali davasının nasıl inceleneceğini ortaya koymuştur. Karara göre, TBK m. 299 uyarınca kira sözleşmesi; kiraya verenin bir şeyin kullanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir. İtirazın iptali davasında mahkeme; geçerli bir kira sözleşmesinin ve muaccel (ödenmesi gereken) kira alacağının bulunup bulunmadığını, ödeme savunmasını ve takip konusu miktarı sözleşme ve deliller çerçevesinde denetlemelidir. Kira ilişkisi ve alacağın miktarı usulünce belirlenmeden, eksik incelemeyle itirazın iptaline veya reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve karar bozulmuştur.

Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2024/2371, K. 2025/2659, T. 7.5.2025

Uyuşmazlık, asıl davada kullanım izin sözleşmelerinin feshinden kaynaklı alacak ve tazminat; birleşen davada ise kullanım izin sözleşmelerinin feshinden kaynaklı ödenen bakiye dönem kullanım izin bedelinin iadesi istemlerine ilişkindir. 1. 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri ( 6100 Sayılı Kanun ) Kanunun’un 4/1-a maddesinde, sulh hukuk mahkemeleri, dava konusunun değer veya tutarına bakılmaksızın; kiralanan taşınmazların, 09.06.1932 tarihli ve 2004 Sayılı İcra ve İflas Kanun’una göre ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dahil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davaları görürler hükmüne yer verilmiştir. Kira sözleşmesi, 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 299. maddesinde “kiraya verenin bir şeyin kullanılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşme” olarak tanımlanmış olup taraflar arasında imzalanan sözleşmeler bütün olarak değerlendirildiğinde 24.03.2010 tarihli sözleşmeye konu edilen koordinatları belirli olan 107.645,00 m2 iskele ve deniz dolgu alanının 49 yıl süreyle; 07.01.2013 tarihli sözleşmeye konu edilen koordinatları belirli olan 35.157,53 m2 deniz alanının bedeli karşılığında davalı birleşen davacıya kullanmak üzere bırakıldığı, taraflar arasındaki sözleşmelerin kira sözleşmesi niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. O halde asıl ve birleşen davada uyuşmazlık, kira sözleşmelerine dayalı olmakla davaya bakmaya görevli mahkeme, 6100 Sayılı Kanun’un m.4/1-a uyarınca sulh hukuk mahkemeleri olduğu gözetilerek 6100 Sayılı Kanun’un 114/1-c ve 115/2. maddeleri uyarınca davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, görevli olmamasına rağmen davanın esastan incelenerek yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Avukat Kaleminden Özet: Bu kararda Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, kira ilişkisinden doğan davalarda görevli mahkemeyi belirlemiştir. Karara göre, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 4/1-a maddesi uyarınca, kiralanan taşınmazların ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin uyuşmazlıklar dahil, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da içinde olmak üzere tüm uyuşmazlıkları çözme görevi, dava konusunun değer veya tutarına bakılmaksızın Sulh Hukuk Mahkemesine aittir. Bu nedenle kira sözleşmesinden kaynaklanan alacak, tazminat ve fesih uyuşmazlıklarında görevli mahkeme Sulh Hukuk Mahkemesi olup; görevsiz mahkemede görülen dava usul yönünden hukuka aykırıdır ve bu husus mahkemece kendiliğinden gözetilir.

Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, E. 2014/11332, K. 2014/11611, T. 27.10.2014

Dava, süre bitimi nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Kira sözleşmesine göre tahliyesi istenen taşınmazın kiracılarının Erdoğan S. ile Engin S. olduğu anlaşılmaktadır. Kiracılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan kiracılardan Engin S. nin de davaya dahil edilmesi gerekir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davacı vekili dava dilekçesinde, kira sözleşmesinin 1 Mayıs başlangıçlı olarak F. S. ile yapıldığını, kiracının ölümü ile kira ilişkisinin davalılar ile devam ettiğini ve her yıl 1 Mayıs’ta kiranın arttırıldığını, Mayıs 2013’ten sonra kira bedellerinin 1.500,00 TL olarak ödendiğini, ve yazılı kira sözleşmesinin kaybolduğunu, taşınmazın boş arsa olarak kiraya verildiğini ve davalının izin almaksızın buraya baraka yaptığını, taşınmaz boş arsa olduğu için kira sözleşmesi bitiminde tahliye istenebileceğini,ihtarname ile sözleşmenin bitimi ile dönem sonunda taşınmazın tahliye edilmesinin istendiğini, davalıların taşınmazı tahliye etmediğini, bu nedenlerle davalının taşınmazdan tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, müvekkiline ait Erdoğan S. ve Ortakları adıyla herhangi bir şirketin olmadığını davalı Erdoğan S. ile dava dışı Engin S.’in ise taraflar arasında akdedilen yazılı kira sözleşmesi gereğince kiracı olduklarını bu nedenle davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesini savunmuştur. Davalı tarafından ibraz edilen 01.04.1981 tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesine göre taşınmazın kiracılarının Erdoğan ( Erduğan ) S. ile Engin S. olduğu anlaşılmaktadır. Kiracılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan kiracılardan Engin S.’in de davaya dahil edilerek bundan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken mahkemece, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

Avukat Kaleminden Özet: Bu kararda Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, kira sözleşmesinde birden fazla kiracı bulunması halinde tahliye davasının kimlere karşı açılması gerektiğini ortaya koymuştur. Somut olayda, süre bitimi nedeniyle tahliyesi istenen taşınmazın kiracıları iki kişidir. Daireye göre, birlikte kiracı olan kişiler arasında zorunlu (mecburi) dava arkadaşlığı bulunduğundan, tahliye davasının kiracıların tamamına karşı birlikte açılması gerekir; kiracılardan yalnızca birine karşı açılan dava, taraf teşkili sağlanmadığından esastan sonuçlandırılamaz. Bu nedenle diğer kiracının da davaya dahil edilmesi için taraf teşkili tamamlanmadan davanın reddedilmesi doğru olmayıp karar bozulmuştur.

Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, E. 2013/9525, K. 2013/12425, T. 16.9.2013

Dava süre bitimi nedeniyle taşınmazın tahliyesi ve ecrimisil talebine ilişkindir. Davalının çay bahçesi olarak işlettiği yerin kira sözleşmesi 1 yıl süreli olarak yenilenmiştir. Davacı süresi içerisinde kira sözleşmesinin sona erdiğini taşınmazın yeniden ihale edilerek kiraya verileceğini davalıya ihtar etmiştir. Davalı taşınmazın 6570 s. K. ya tabi olduğunu feshi ihbar yolu ile tahliyesinin istenemeyeceğini davacının ecrimisil isteminin haksız olduğunu savunmuştur. Dava yerel mahkemece reddedilmiştir. En son yenilenen kira sözleşmesi bir yıl sürelidir. Davacı kiraya veren sözleşmeyi yenilemeyeceğine dair yazılı ihtarını davalıya göndermiş sözleşme süresiz hale gelmemiştir. Süresinde açılan dava için başka bir neden aramaksızn tahliyeye karar verilmesi gerekir. Ecrimisil isteminin de esastan incelenmesi gerekir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının çay bahçesi olarak işlettiği yerin 8.8.1990 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesiyle kiraya verildiğini, kira sözleşmesinin en son 8.8.2008 tarihinde 1 yıl süreli olarak yenilendiğini, sözleşme süresinin 7.8.2009 tarihinde sona erdiğini, kiralananı teslim etmesini 19.11.2008 tarihli ihtarla davalıya bildirildiğini, taşınmazı idarenin yeniden ihale edilmek üzere kiraya vereceğini belirterek kiralananın tahliyesini ve ecrimisil istemiştir. Davalı vekili ise, taşınmazın 6570 Sayılı Kanun kapsamında bulunduğunu ve musakkaf olduğunu, bu Yasaya göre feshi ihbar yoluyla tahliye istenemeyeceğini, 2886 Sayılı Kanunun 64. maddesinin davaya konu yerde uygulanamayacağını, ecrimisil istemininde haksız olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Taraflar arasında düzenlenen 8.8.1990 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesiyle yenilenen 8.8.2008 tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır Sözleşmede kiralanan yerin park, bahçe ve çay bahçesi olduğu belirtilmiş olup, ihaleyle kiraya verilmiştir. Kiralananın bu haliyle 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanun’unun genel hükümlerine tabi olduğu anlaşılmaktadır. En son yenilenen kira sözleşmesi 8.8.2008 tarihli ve bir yıl süreli olup, 7.8.2009 tarihinde sona ermektedir. Davacı kiraya veren sözleşmeyi yenilemeyeceğine dair 19.11.2008 keşide ve 20.11.2008 tebliğ tarihli yazılı ihtarını davalıya göndermiş olup, sözleşme süresiz hale gelmemiştir. 9.9.2009 tarihinde açılan dava süresinde olduğundan, başka bir neden aramaksızın tahliyeye karar verilmesi gerekir. Öte yandan dava dilekçesinde tahliye tarihine kadar kullanım bedeli olan 9.460 TL ninde faiziyle birlikte tahsili istenildiğine göre, alacak konusunda da işin esasının incelenmesi gerekirken, alacak isteminin de reddine karar verilmesi doğru değildir. Hüküm bu sebeplerle bozulmalıdır.

Avukat Kaleminden Özet: Bu kararda Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, belirli süreli kira sözleşmesinin sürenin bitmesiyle kendiliğinden sona erip ermeyeceğini değerlendirmiştir. Somut olayda davalının çay bahçesi olarak işlettiği yerin kira sözleşmesi bir yıl süreli olarak yenilenmiş; davacı, süresi içinde sözleşmenin sona erdiğini ve taşınmazın yeniden ihaleyle kiraya verileceğini ihtar etmiştir. Daireye göre, konut ve çatılı işyeri kiralarında sözleşme sürenin bitmesiyle kendiliğinden sona ermez; kiracı, süre bitiminden en az on beş gün önce bildirimde bulunmadıkça sözleşme aynı koşullarla bir yıl için uzamış sayılır ve kiraya veren sürenin bitimine dayanarak sözleşmeyi tek taraflı sona erdiremez. Sözleşmenin süre bitiminde kendiliğinden sona erdiği kabul edilerek tahliyeye karar verilmesi doğru görülmemiş ve hüküm bozulmuştur.